«32» دعای قنوت در نماز وتر

 

116/1 ((اللَّهُمَّ اهْدِنِیْ فِیْمَنْ هَدَیْتَ، وَعَافِنِیْ فِیْمَنْ عَافَیْتَ، وَتَوَلَّنِیْ فِیْمَنْ تَوَلَّیْتَ، وَبَارِکْ لِیْ فِیْمَا أَعْطَیْتَ، وَقِنِیْ شَرَّ مَا قَضَیْتَ، فَإِنَّکَ تَقْضِیْ وَلاَ یُقْضَى عَلَیْکَ، إِنَّهُ لاَ یَذِلُّ مَنْ وَالَیْتَ [وَلاَ یَعِزُّ مَنْ عَادَیْتَ]، تَبَارَکْتَ رَبَّنَا وَتَعَالَیْتَ))[1].

(الهى! مرا در زمره کسانى قرار ده که آنها را هدایت کره‏اى، و مرا جز کسانى قرار ده که به آنها عافیت عطا فرمودى. الهى! مرا جزو کسانى قرار ده که تو یاور آنانى، و هر چه که به من عنایت فرموده‏اى، مبارکش بگردان، و مرا از قضاى بد، حفاظت کن، توئى که حکم میکنى، احدى بر تو حاکمیت ندارد، همانا کسىکه تو او را حمایت کنى، ذلیل و خوار نمیشود، و کسى که تو با او دشمنى کنى هرگز عزت نمىیابد. پروردگارا! تو بابرکت و بلند مرتبه هستى).

117/2 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَعُوْذُ بِرِضَاکَ مِنْ سَخَطِکَ، وَبِمُعَافَاتِکَ مِنْ عُقُوْبَتِکَ، وَأَعُوْذُ بِکَ مِنْکَ، لاَ أُحْصِیْ ثَنَاءً عَلَیْکَ، أَنْتَ کَمَا أَثْنَیْتَ عَلَى نَفْسِکَ))[2].

(الهى! از خشم تو به خشنودیت، و از عذاب تو به عفوت، پناه مىبرم، از خشمت به تو پناه مىبرم. الهى! من نمى توانم تو را آنطور که شایسته‏اى، مدح کنم، تو آنچنانى که خود را مدح کرده‏اى).

118/3 ((اللَّهُمَّ إِیَّاکَ نَعْبُدُ، وَلَکَ نُصَلِّیْ وَنَسْجُدُ، وَإِلَیْکَ نَسْعَى وَنَحْفِدُ، نَرْجُوْ رَحْمَتَکَ، وَنَخْشَى عَذَابَکَ، إِنَّ عَذَابَکَ بِالْکَافِرِیْنَ مُلْحَقٌ، اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْتَعِیْنُکَ، وَنَسْتَغْفِرُکَ، وَنُثْنِیْ عَلَیْکَ الْخَیْرَ، وَلاَ نَکْفُرُکَ، وَنُؤْمِنُ بِکَ، وَنَخْضَعُ لَکَ، وَنَخْلَعُ مَنْ یَکْفُرُکَ))[3].

(بـار الها! فقط تـو را بـنـدگى میکنیم، و بـراى تـو نـماز میخوانیم، و تـو را سجـده مىنمائیم، و بـه سوى تـو تـلاش میکنیم «عملى انجام میدهیم که به تو نزدیک شویم» و به رحمت تو امیدواریم، و از عذاب تو مىترسیم، هر آینه عذاب به کفار خواهد رسید.

بار الها! از تو مدد مى جوییم، و آمرزش میخواهیم، و براى تو ثناى نیک میگوییم، و به تـو کفر نمىورزیم، و به تو ایمان مىآوریم، و براى تو خشوع میکنیم، و از کسى که به تو کفر مىروزد، کناره میگیریم).

 


[1] أصحاب السنن الأربعه وأحمد والدرامی والحاکم والبیهقی.

و آنچه بین دو کروشه است از بیهقى روایت شده است. ونگا: صحیح الترمذی 1/144و صحیح ابن ماجه 1/194 و إرواء الغلیل أثر ألبانی 2/172.

[2] أصحاب السنن الأربعه وأحمد. نگا: صحیح الترمذی 3/180وصحیح ابن ماجه 1/194 والإرواء 2/175.

[3] البیهقی در کتاب السنن الکبرى و سندش را صحیح دانسته 2/211 و شیخ ألبانی در کتاب إرواء الغلیل گفته سندش صحیح است 2/170 و آنرا به عمر س نسبت داده است.

«33» ذکر پس از سلام نماز وتر

 

119 سه بار ((سُبْحَانَ الْمَلِکِ الْقُدُّوْسِ)) بگوید وبار سوم با صداى بلند و کشیده ((رَبِّ الْمَلاَئِکَةِ وَالرُّوْحِ)) را به آن بیفزاید[1].

 


[1] النسائی 3/244 والدار قطنی وغیرهما، و بین دو کروشه از دارقطنى است 2/31 وسندش صحیح است. نگا: کتاب زاد المعاد تحقیق شعیب الأرناؤوط وعبد القادر الأرناؤوط 1/337.

«34» دعای هنگام غم و اندوه

 

120/1 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ عَبْدُکَ، ابْنُ عَبْدِکَ، ابْنُ أَمَتِکَ، نَاصِیَتِیْ بِیَدِکَ، مَاضٍ فِیَّ حُکْمُکَ، عَدْلٌ فِیَّ قَضَاؤُکَ، أَسْأَلُکَ بِکُلِّ اسْمٍ هُوَ لَکَ، سَمَّیْتَ بِهِ نَفْسَکَ، أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِیْ کِتَابِکَ، أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِکَ، أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِیْ عِلْمِ الْغَیْبِ عِنْدَکَ، أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِیْعَ قَلْبِیْ، وَنُوْرَ صَدْرِیْ، وَجَلاَءَ حُزْنِیْ، وَذَهَابَ هَمِّیْ))[1].

(الهى! من بنده‏ ى تو و فرزند بنده و کنیز تو هستم، پیشانى من «زمامم» در دست تو است، فرمان تو در حق من نافذ است، فیصله ‏ات در حق من عین عدالت است. الهى! من بوسیله ‏ى هر اسمیکه خـود را بـا آن مسمیکرده ‏اى، یـا در کتابت نازل کرده‏ اى، یا به یکى از مخلوقاتت تعلیم داده ‏اى، یا ترجیح داده ‏اى که نزد تو در علم غیب بماند، از تو مسألت مىنمایم که قرآن را بهار دل، نور سینه، برطرف کننده‏ ى غم و اندوه من بگردانى).

121/2 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَعُوْذُ بِکَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ، وَالْعَجْزِ وَالْکَسَلِ، وَالْبُخْلِ وَالْجُبْنِ، وَضَلَعِ الدَّیْنِ وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ))[2].

(بار الها! من از غم و اندوه، و ناتوانى و سستى، بخل و ترس، سنگینى وام، غلبه ‏ى مردان، به تو پناه مىبرم).

 


[1] أحمد 1/391 و ألبانی آنرا صحیح دانسته است.

[2] البخاری 7/158 رسول الله -صلى الله علیه وسلم- این دعا بسیار مىخواندند، نگا:  البخاری مع الفتح 11/173.

«35» دعا به هنگام مشقت

 

122/1 ((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ الْعَظِیْمُ الحَلِیْمُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیْمُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ وَرَبُّ اْلأَرْضِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْکَرِیْمُ))[1].

(هیچ معبودى بجز خداى بزرگ و بردبار وجود ندارد. هیچ معبودى جز الله که پروردگار عرش بزرگ است وجود ندارد. هیچ معبودى به جز الله که پروردگار آسمان‏ها و زمین و عرش گرامى است وجود ندارد).

123/2 ((اللَّهُمَّ رَحْمَتَکَ أَرْجُو فَلاَ تَکِلْنِیْ إِلَى نَفْسِیْ طَرْفَةَ عَیْنٍ، وَأَصْلِحْ لِیْ شَأْنِیْ کُلَّهُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ))[2].

(اى الله! به رحمت تو امیدوارم، مرا به اندازه‏ ى یک چشم به هم زدن به حال خودم وامگذار، و تمام امورم را اصلاح کن، بجز تو معبود دیگرى وجود ندارد).

124/3 ((لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَکَ إِنِّیْ کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِیْنَ))[3].

(هیچ معبودى به جز تو «بحق» وجود ندارد، پاک و منزّه هستى و من از زمره ‏ى ستمکاران بودم).

125/4 ((اللهُ اللهُ رَبِّیْ لاَ أُشْرِکُ بِهِ شَیْئاً))[4].

(الله، الله پروردگار من است و هیچ چیزى را براى او شریک قرار نمیدهم).

 


[1] البخاری 7/154ومسلم 4/2092.

[2] أبو داود 4/324 وأحمد 5/42، ألبانی در صحیح أبو داود آنرا حسن دانسته است 3/959.

[3] الترمذی 5/529 وحاکم آنرا صحیح دانسته و ذهبی 1/505 با حاکم موافقت کرده است، ونگا: صحیح الترمذی3/168.

[4] أبو داود 2/87 ونگا: صحیح ابن ماجه 2/335.

«36» دعای هنگام روبرو شدن با دشمن یا صاحب قدرت

 

126/1 ((اللَّهُمَّ إِنَّا نَجْعَلُکَ فِیْ نُحُوْرِهِمْ وَنَعُوْذُ بِکَ مِنْ شُرُوْرِهِمْ))[1].

(الهى! ما تو را در برابرشان «دشمنان» قرار می‌دهیم و از شرارت‏هاى آنها به تو پناه مىآوریم).

127/2 ((اللَّهُمَّ أَنْتَ عَضُدِیْ، وَأَنْتَ نَصِیْرِیْ، بِکَ أَجُوْلُ، وَبِکَ أَصُوْلُ، وَبِکَ أُقَاتِلُ))[2].

(الهى! تو یار و مددکار من هستى، به کمک تو تاخت و تاز مىنمایم، و به کمک تو «بر دشمنان» حمله می‌کنم، و با مدد تو مىجنگم).

128/3 ((حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَکِیْلُ))[3].

(الله براى ما کافى است، و بهترین کارساز است).

 


[1] أبو داود 2/89، وحاکم آنرا صحیح دانسته و ذهبی موافقت کرده است 2/142.

[2] أبو داود 3/42 والترمذی 5/572، ونگا: صحیح الترمذی3/183.

[3] البخاری 5/172.

«37» دعای کسی که از ظلمِ فرمانروا می ترسد

 

129/1 ((اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ، وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِیْمِ، کُنْ لِیْ جَارَاً مِنْ فُلاَنِ ابْنِ فُلاَنِ، وَأَحْزَابِهِ مِنْ خَلاَئِقِکَ، أَنْ یَفْرُطَ عَلَیَّ أَحَدٌ مِنْهُمْ أَوْ یَطْغَى، عَزَّ جَارُکَ، وَجَلَّ ثَنَاؤُکَ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ))[1].

(یا الله! اى پروردگار هفت آسمان، پروردگار عرش بزرگ، در برابر فلانى فرزند فلانى و دار و دسته‏اش که از مخلوقات تو هستد، پناه من باش، از اینکه کسى از آنها بر من ظلم کند، یا طغیان نماید، زیرا هرکس به تو پناه آورد، عزّت مىیابد، همانا ستایشِ تو والاست و جز تو معبودى «بحق» نیست).

130/2 ((اللهُ أَکْبَرُ، اللهُ أَعَزُّ مِنْ خَلْقِهِ جَمِیْعاً، اللهُ أَعَزُّ مِمَّا أَخَافُ وَأَحْذَرُ، أَعُوْذُ بِاللهِ الَّذِیْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْمُمْسِکِ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ أَنْ یَقَعْنَ عَلَى الأَرْضِ إِلاَّ بِإِذْنِهِ، مِنْ شَرِّ عَبْدِکَ فُلاَنٍ، وَجُنُوْدِهِ وَأَتْبَاعِهِ وَأَشْیَاعِهِ مِنَ الْجِنِّ وَالإِنْسِ، اللَّهُمَّ کُنْ لِیْ جَاراً مِنْ شَرِّهِمْ، جَلَّ ثَنَاؤُکَ وَعَزَّ جَارُکَ، وَتَبَارَکَ اسْمُکَ، وَلاَ إِلَهَ غَیْرُکَ))[2].

(الله بزرگتر از همه است، الله از تمام مخلوقاتش با عزت‏ تر است، الله از آنچه که من مىترسم و پرهیز میکنم، نیرومندتر است، اوست که هفت آسمان را از این که بر زمین بیـفتند، نگه میدارد، و آسمان بر زمین نمىافتد مگر به اجازه‏ ى او. بار الها! از شرّ فـلان بنـده‏ات و لشکریان، پیروان و طرفـداران جن و انس‏اش، تو پناه من باش. چرا که ثناى تو والاست و هرکس به تو پناه آورد، عزّت مىیابد و ستایش تو نیکو است و پناهنده به تو باعزّت است و نامت مبارک است و بجز تو معبود دیگرى «بحق» وجود ندارد).

 


[1] البخاری در کتاب: الأدب المفرد شماره‏ ى 707، وألبانی در کتاب صحیح الأدب المفرد به شماره‏ ى 545 آنرا صحیح دانسته است.

[2] البخاری در کتاب: الأدب المفرد شماره‏ ى 708 وألبانی در کتاب صحیح الأدب المفرد به شماره ‏ى 546 آنرا صحیح دانسته است. «38» دعای علیه دشمن

 

131 ((اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْکِتَابِ، سَرِیْعَ الْحِسَابِ، اهْزِمِ الأَحْزَابَ، اللَّهُمَّ اهْزِمْهُمْ وَزَلْزِلهُمْ))[1].

(پروردگار! اى فرودآورنده‏ ى کتاب، و اى سریع الحساب! دشمنان را شکست بده. الهى! آنها را شکست بده و متزلزل بگردان).

 


[1] مسلم 3/1362.

39» دعای کسی که از گروهی می ترسد

 

132 ((اللَّهُمَّ اکْفِنِیْهِمْ بِمَا شِئْتَ))[1].

(اى الله! تو در برابر دشمنان بهر طریق که میخواهى، مرا کفایت فرما).

 


[1] مسلم 4/2300.

«40» دعای کسی که در ایمان دچار شک و وسوسه شده است

 

133/1 ((یَسْتَعِیذُ بِاللهِ))[1]. (به الله پناه ببرد).

133/2 ((یَنْتَهِی عَمَّا شَکَّ فِیهِ))[2].

(آنچه را که در آن، به شک افتاده است رها کند).

134/3 یقول: ((آمَنْتُ بِاللهِ وَرُسُلِهِ))[3].

بگوید: (به الله و فرستادگانش ایمان آوردم).

135/4 این آیه را بخواند: ﴿هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ﴾[4].

(او اوّل است که آغازى ندارد، و آخر است که پایانى ندارد، و آشکار است که همه چیز بر او دلالت دارد، و پنهان است که حواس انسان بر او احاطه ندارد، او به همه چیز آگاه است).

 


[1] البخاری مع الفتح 6/336 ومسلم 1/120.

[2] البخاری مع الفتح 6/336 ومسلم 1/120.

[3] مسلم 1/119 ـ 120.

[4] سوره الحدید، آیه:3، أبو داود 4/329 وألبانی در صحیح أبو داود 3/962 آنرا حسن دانسته است.

«41») دعا برای ادای قرض و بدهی

 

136/1 ((اللَّهُمَّ اکْفِنِیْ بِحَلاَلِکَ عَنْ حَرَامِکَ وَأَغْنِنِیْ بِفَضْلِکَ عَمَّنْ سِوَاکَ))[1].

(اى الله! مرا با رزق حلالت، کفایت کن، و رزق حرام نصیبم مگردان، و با فضل خود از دیگران بى نیاز کن).

137/2 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَعُوْذُ بِکَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ، وَالْعَجْزِ وَالْکَسَلِ، وَالْبُخْلِ وَالْجُبْنِ، وَضَلَعِ الدَّیْنِ وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ))[2].

(بار الها! من از غم و اندوه، ناتوانى و سستى، بُخل و ترس و سنگینى بدهى، و غلبه ‏ى مردان به تو پناه مىبرم).

 


[1] الترمذی 5/560، ونگا: صحیح الترمذی3/180.

[2] البخاری7/158.

«42» دعای وسوسه در نماز و قرائت قرآن

 

138 ((أَعُوْذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیْمِ))[1] بگو و سه بار سمت چپ خود تف کن، یعنى فوت کن بطوى که همراه با کمى از آب دهان باشد.

(من از شیطان رانده شده به الله پناه مىبرم).

 


[1] مسلم 4/1729 از حدیث عثمان بن أبی العاص س و در آن آمده: من این عمل را انجام دادم و خداوند آن وسوسه را از من دور کرد.

«43» دعا برای انجام کار مشکل

 

139 ((اللَّهُمَّ لاَ سَهْلَ إِلاَّ مَا جَعَلْتَهُ سَهْلاً وَأَنْتَ تَجْعَلُ الحَزْنَ إِذَا شِئْتَ سَهْلاً))[1].

(الهى! انجام هیچ کارى آسان نیست مگر آن را تو آسان بگردانى و توئى که هرگاه بخواهى، مشکل را آسان می‌گردانى).

 


[1] ابن حبان در صحیحش به شماره‏ ى 2427 «موارد» وابن السنی شماره‏ ى 351، و حافظ ابن حجر گفت: این حدیث صحیح است، و عبد القادر الأرناؤوط در کتاب: تخریج الأذکار للنووی ص 106 آنرا صحیح دانسته است.

«44» آنچه که مرتکب گناه باید بگوید و انجام دهد

 

140 ((مَا مِنْ عَبْدٍ یُذْنِبُ ذَنْبَاً فَیُحْسِنُ الطُّهُوَر، ثُمَّ یَقُومُ فَیُصَلِّی رَکْعَتَیْنِ، ثُمَّ یَسْتَغْفِرُ اللهَ إِلاَّ غَفَرَ اللهُ لَهُ))[1].

(هر بنده‏ اى که مرتکب گناهى شد، سپس خوب وضو گرفت و دو رکعت نماز خواند و از خدا طلب آمرزش نمود، خداوند او را مىبخشد).

 


[1] أبو داود 2/86 والترمذی 2/257 وألبانی در صحیح أبی داود 1/283 آنرا صحیح دانسته است.

 

«45» دعای طرد شیطان و وسوسه هایش

 

141/1 ((الاسْتِعَاذَةُ بِاللهِ مِنْهُ))[1].

(پناه بردن از شیطان به الله).

142/2 ((الأَذَانُ))[2].

(أذان گفتن).

143/3 ((الأَذْکَارُ وَقِرَاءَةُ الْقُرْآنِ))[3].

(با ذکر و قرائت قرآن).

 


[1] أبوداود 1/206 والترمذی، نگا: صحیح الترمذی 1/77، وسوره المؤمنون آیه 98 ـ 99.

[2] مسلم 1/291 والبخاری 1/151.

[3] پیامبر –صلى الله علیه وسلم- فرمودند: «لاَ تَجْعَلُوا بُیُوتَکَمْ مَقَابِرَ إِنَّ الشَّیْطَانَ یَنْفُرُ مِنْ الْبَیْتِ الَّذِی تُقْرَأُ فِیهِ سُورَةُ البَقَرَة». مسلم 1/539. خانه‏ هایتان را به قبرستان تبدیل نکنید، چرا که شیطان از خانه ‏اى که در آن سوره‏ ى بقره خوانده شود، فرار مىکند». و همچنین با اذکار صبح و شام و خواب و بیدارى و داخل شدن به خانه و خارج شدن از آن و اذکار داخل شدن به مسجد و خروج از آن، و سایر اذکار وارده در قرآن و سنت، مانند خواندن آیه الکرسى، و دو آیه‏ى سوره‏ى بقره هنگام خوابیدن، شیطان فرار مىکند، و هرکس صد بار این ذکر «لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِیْکَ لَهُ، لَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیْرٌ» را بخواند در آن روز برایش سپرى در برابر شیطان مىشود.

«46» دعای هنگام حادثه ی ناگوار و یا شکست در کار

 

144 ((قَدَّرَ اللهُ وَمَا شَاءَ فَعَلَ))[1].

(همان پیش آمد که تقدیر الله بود، هر چه الله بخواهد، همان می‌شود).

 


[1] رسول الله –صلى الله علیه وسلم- مىفرماید: «المُؤْمِنُ الْقَوِّیُّ خَیْرٌ وَأَحَبُ إِلَى اللهِ مِنَ المُؤْمِنِ الضَّعِیْفِ وَفِی کُلٍّ خَیْرٌ، احْرِصْ عَلَى مَا یَنْفَعُکَ وَاسْتَعِنْ بِاللهِ وَلاَ تَعْجَزْ وَإِنْ أَصَابَکَ شَیءٌ فَلاَ تَقُلْ لَو أَنِّی فَعَلْتُ کَذَا وَکَذَا، وَلَکِنْ قُلْ قَدَّرَ اللهُ وَمَا شَاءَ َفعَلَ فَإَنَّ لَو تَفْتَحُ عَمَلَ الشَّیْطَانِ». مسلم 4/2052. «مؤمن قوى نزد خدا از مؤمن ضعیف بهتر و محبوب تر است، و در هر یک از آنها «مؤمن قوى و ضعیف» خیرى نهفته است، پس حریص انجام کارى باش که به تو سودى برسد، و از خدا کمک بخواه و احساس عجز مکن، و اگر به مصیبتى گرفتار شدى مگو: اگر چنین مىکردم، چنین و چنان مىشد، بلکه بگو: همان پیش آمدى که تقدیر خدا بود، هر چه الله بخواهد، همان مىشود، زیرا این اگرها، راه را بر شیطان باز مىکنند».

«47» تبریک به کسی که صاحب فرزند شده و جواب آن

 

145 کسى که صاحب فرزندى شد، به او بگوید: ((بَارَکَ اللهُ لَکَ فِی الْمَوْهُوْبِ لَکَ، وَشَکَرْتَ الْوَاهِبَ، وَبَلَغَ أَشُدَّهُ، وَرُزِقْتَ بِرَّهُ)). و او در جواب بگوید: ((بَارَکَ اللهُ لَکَ وَبَارَکَ عَلَیْکَ، وَجَزَاکَ اللهُ خَیْراً، وَرَزَقَکَ مِثْلَهُ، وَأَجْزَلَ ثَوَابَکَ))[1].

(خداوند در آن چه که به تو عنایت کرده است، برکت بدهد، به تو توفیق شکرگزارى عطا فرماید، و امیدوارم که فرزندت به کمال برسد و تو از نیکى او بهره‏مند شوى).

ترجمه ‏ى پاسخ دعا: (برکت خداوند براى تو و بر تو باد! خداوند به تو پاداش نیک عطا فرماید و مانند این را نیز به تو بدهد و ثوابت را افزون فرماید).

 


[1] نگا: الأذکار اثر النووی ص 349، وصحیح الأذکار نووی، أثر سلیم الهلالی 2/713.

«48» دعا برای محافظت فرزند

 

146ـ رسول الله –صلى الله علیه وسلم- با خواندن این کلمات، حسن و حسین –رضی الله عنهما- را به خدا مى سپرد تا آنها را حفاظت کند: ((أُعِیْذُکُمَا بِکَلِمَاتِ اللهِ التَّامَّةِ مِنْ کُلِّ شَیْطَانِ وَهَامَّةٍ، وَمِنْ کُلِّ عَیْنٍ لاَمَّةٍ))[1].

(من شما دو نفر «حسن و حسین –رضی الله عنهما-» را به وسیله‏ ى کلمات کامل الله از بدى هر شیطان و جانور زهردار و زخم چشم به حفظ خدا مى سپارم).

 


[1] البخاری 4/119 از حدیث ابن عباس –رضی الله عنهما-.

«49» دعا برای مریض هنگام عیادتش

 

147/1 ((لاَ بَأْسَ طَهُوْرٌ إِنْ شَاءَ اللهُ))[1].

(هیچ باکى نیست، این بیمارى به خواست خداوند، پاک کننده‏ ى «گناهان» است).

148/2 ((أَسْأَلُ اللهَ الْعَظِیْمَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِیْمِ أَنْ یَشْفِیَکَ)).

(هفت بار بخواند)[2].

(از خداوند عظیم، پروردگار عرش بزرگ، میخواهم که تو را شفا دهد).

 


[1] البخاری مع الفتح 10/118.

[2] مسلمانى که به عیادت مریضى برود که اجلش فرا نرسیده است، و این دعا را هفت بار بر او بخواند، مریش شفا مى یابد. الترمذی وأبو داود، ونگا: صحیح الترمذی2/210 وصحیح الجامع 5/180.

«50» فضیلت عیادت مریض

 

قال رسول الله –صلى الله علیه وسلم-: ((إِذَا عَادَ الرَّجُلُ أَخَاهُ المُسْلِمَ مَشَى فِی خِرَافَةِ الجَنَّةِ حَتَّى یَجْلِسَ فَإذَا جَلَسَ غَمَرَتْهُ الرَّحْمَةُ، فَإِنْ کَانَ غُدْوَةً صَلَّى عَلَیْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ حَتَّى یُمْسِیَ، وَإِنْ کَانَ مَسَاءً صَلَّى عَلَیْهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ حَتَّى یُصْبِحَ))[1].

رسول الله –صلى الله علیه وسلم- فرمودند: (هرگاه مردى به عیادت برادر مسلمانش برود، تا وقتى که آنجا مىرود و مىنشیند، در میان میوه ‏هاى چیده شده‏ ى بهشت، قدم بر میدارد، پس زمانى که آنجا نشست، رحمت او را فرا میگیرد، و اگر هنگام صبح به عیادت برود، هفتاد هزار ملائکه تا شب بر او درود میفرستند، و اگر شب به عیادت برود، هفتاد هزار ملائکه تا صبح بر او درود میفرستند).

 


[1] الترمذی وابن ماجه وأحمد، ونگا: صحیح ابن ماجه 1/244 وصحیح الترمذی 1/286، وأحمد شاکر آنرا صحیح دانسته است.

«51» دعای مریضی که از زندگی ناامید شده

 

150/1 ((اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِیْ وَارْحَمْنِیْ وَأَلْحِقْنِیْ بِالرَّفِیْقِ اْلأَعْلَى))[1].

(بار الها! مرا ببخش، و بر من رحم کن، و مرا به رفیق أعلى ملحق ساز). «یعنى رسول الله –صلى الله علیه وسلم-، پیامبران –علیهم السلام-، ملائکه و بندگان صالح».

151/2 ((جَعَلَ النَّبِیُّ صَلىَ اللهُ عَلیهِ وَسَلَّمََ عِنْدَ مَوتِهِ یُدْخِلُ َیَدیِهِ فِی الْماَءِ فَیَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ وَیَقُولُ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ إِنَّ لِلْمَوْتِ لَسَکَرَاتٍ))[2].

(پیامبر –صلى الله علیه وسلم- هنگام مرگ دست هایش را در آب فرو مىبرد و صورتش را با آنها مسح میکرد و میفرمود: هیچ معبودى بجز الله «بحق» وجود ندارد، همانا مرگ داراى سختى و دشوارى است).

152/3 و همچنین این دعا را می‌خواند: ((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَاللهُ أَکْبَرُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِیْکَ لَهُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ لَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ))[3].

 ترجمه ‏اش در أذکار قبل بیان شده است.

 


[1] البخاری 7/10 ومسلم 4/1893.

[2] البخاری مع الفتح 8/144و در حدیث مسواک زدن نیز بیان شده است.

[3] الترمذی وابن ماجه، وألبانی آنرا صحیح دانسته است، ونگا: صحیح الترمذی 3/152، وصحیح ابن ماجه 2/317.

«52» تلقین لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ به شخص در حال احتضار

 

153 ((مَنْ کَانَ آخِرُ کَلاَمِهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ دَخَلَ الجَنَّةَ))[1].

(هرکس آخرین کلامش لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ باشد، وارد بهشت میگردد).

 


[1] أبو داود 3/190، ونگا: صحیح الجامع 5/432.

«53» دعای انسان مصیبت زده

 

154 ((إِنَّا ِللهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُوْنَ، اللَّهُمَّ أَجُرْنِیْ فِیْ مُصِیْبَتِیْ وَأَخْلِفْ لِیْ خَیْراً مِنْهَا))[1].

(بدون تردید ما از آنِ الله هستیم و بازگشت همه‏ ى ما بسوى اوست. الهى! مرا در مقابل مصیبت، پاداش ده، و در عوض آن چیز بهترى به من عنایت فرما).

 


[1] مسلم 2/632.

«57» دعای تسلیت گفتن

 

162 ((إِنَّ ِللهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى وَکُلُّ شَیْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمَّى … فَلِتَصْبِرْ وَلِتَحْتَسِبْ))[1].

(همانا آنچه را که خداوند گرفت، از آنِ خودش بود، و آنچه را که داده است نیز مال خود او مىباشد، مسلّماً هر چیز، میعاد معینى دارد، لذا باید صبر کنى و امید ثواب داشته باشى).

((أَعْظَمَ اللهُ أَجْرَکَ وَأَحْسَنَ عَزَاءَکَ وَغَفَرَ لِمَیِّتِکَ))[2].

(الله! اجرت را بزرگ گرداند و عزایت را نیکو کند، و میّتت را بیامرزد). و اگر دعاى فوق را بخواند خوب است.

 


[1] البخاری 2/80 ومسلم 2/636.

[2] الأذکار أثر امام نووی ص 126.

«60» دعای زیارت قبور

 

165 ((السَّلاَمُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ الدِّیَارِ، مِنَ الْمُؤْمِنِیْنَ وَالْمُسْلِمِیْنَ، وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللهُ بِکُمْ لاَحِقُوْنَ [وَیَرْحَمُ اللهُ الْمُسْتَقْدِمِیْنَ مِنَّا وَالْمُسْتَأْخِرِیْنَ] أَسْأَلُ اللهَ لَنَا وَلَکُمُ الْعَافِیَةَ))[1].

(سلام بر شما اى اهل این منزل، که مؤمن و مسلمان هستید، همانا ما نیز ـ إن شاء الله ـ به شما ملحق خواهیم شد، و خداوند بر گذشتگان و آیندگان ما رحم کند، از خدا براى خودمان و شما عافیت مى طلبیم).

 


[1] مسلم2/671، وابن ماجه ولفظ از ابن ماجه است 1/494 از بریده س، و آنچه بین کروشه است از حدیث عایشه -رضی الله عنه- در صحیح مسلم 2/671 روایت شده است.

«61» دعا هنگام وزیدن باد

 

166/1 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَسْأَلُکَ خَیْرَهَا، وَأَعُوْذُ بِکَ مِنْ شَرِّهَا))[1].

(بار الها! من از تو خیر این باد را میخواهم، و از شرّ آن به تو پناه مىبرم).

167/2 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَسْأَلُکَ خَیْرَهَا وَخَیْرَ مَا فِیْهَا، وَخَیْرَ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ، وَأَعُوْذُ بِکَ مِنْ شَرِّهَا وَشَرِّ مَا فِیْهَا، وَشَرِّ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ))[2].

(الهى! من از تو خیر این باد، و خیر آنچه را که در آن قرار دارد، و خیر آنچه را که این باد براى آن فرستاده شده است، مسألت مىنمایم، و از شرّ این باد، و شرّ آنچه در آن قرار دارد، و شرّ آنچه براى آن فرستاده شده است، به تو پناه مىبرم).

 

«62» دعای موقع رعد و برق

168 ((سُبْحَانَ الَّذِیْ یُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالمَلاَئِکَةُ مِنْ خِیْفَتِهِ))[3].

(پاک و منزّه است آن ذاتى که رعد، پاکى اش را بیان مى نماید و او را ستایش می‌کند، و فرشتگان نیز از بیم او، تسبیح می‌گویند).

 


[1] أبو داود 4/326، وابن ماجه 2/1228، ونگا: صحیح ابن ماجه2/305.

[2] مسلم 2/616، والبخاری 4/76.

[3] عبد الله بن الزبیر –رضی الله عنهما- هنگامى که صداى رعد وبرق را مى شنید سخن گفتن را ترک کرده و دعاى فوق را مىخواند. الموطأ 2/992 وألبانی گفته این حدیث صحیح و سندش منسوب به صحابه است.

«63» دعای طلب باران

 

169/1 ((اللَّهُمَّ أَسْقِنَا غَیْثاً مُغِیْثاً مَرِیْئاً مَرِیْعاً، نَافِعاً غَیْرَ ضَارٍّ، عَاجِلاً غَیْرَ آجِلٍ))[1].

(الهى! به ما بارانى عطا فرما که باعث نجات گردد، گوارا و با خیر و برکت باشد، مفید و بدون ضرر باشد، زود ببارد و دیر نکند).

170/2 ((اللَّهُمَّ أَغِثْنَا، اللَّهُمَّ أَغِثْنَا، اللَّهُمَّ أَغِثْنَا))[2].

(بار الها! بر ما باران ببار، بر ما باران ببار، بر ما باران ببار).

171/3 ((اللَّهُمَّ أَسْقِ عِبَادَکَ، وَبَهَائِمَکَ، وَانْشُرْ رَحْمَتَکَ، وَأَحْییِ بَلَدَکَ الْمَیِّتَ))[3].

(الهى! بندگانت و حیواناتت را سیراب بگردان، پروردگارا! رحمت خود را بگستران و زمینِ مرده ‏ات را زنده بگردان).

 


[1] أبو داود 1/303 وألبانی در صحیح أبی داود1/ 216 آنرا صحیح دانسته است.

[2] البخاری 1/224، مسلم 2/613.

[3] أبو داود 1/305، وألبانی در صحیح أبی داود1/218 آنرا حسن دانسته است.

«68» دعای هنگام افطار کردن

 

176/1 ((ذَهَبَ الظَّمَأُ وَابْتَلَّتِ الْعُرُوْقُ، وَثَبَتَ اْلأَجْرُ إِنْ شَاءَ اللهُ))[1].

(تشنگى برطرف شد، رگها تَر شدند و پاداش ـ إن شاء الله ـ ثابت گشت).

177/2 ((اللَّهُمَّ إِنِّیْ أَسْأَلُکَ بِرَحْمَتِکَ الَّتِیْ وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ أَنْ تَغْفِرَ لِیْ))[2].

(الهى! من از تو بوسیله‏ ى رحمتت که همه‏ى چیز را فراگرفته است، میخواهم که مرا بیامرزى).

 


[1] أبی داود 2/306 وغیره، ونگا: صحیح الجامع 4/209.

[2] ابن ماجه 1/557 از دعاى عبد الله بن عمرو –رضی الله عنهما-، والحافظ ابن حجر در تخریج کتاب: الأذکار آنرا حسن دانسته است. نگا: شرح الأذکار 4/342.

«69» دعای قبل از خوردن غذا

 

178/1 ((إِذَا أَکَلَ أَحَدُکُمْ طَعَامَاً فَلْیَقُلْ: بِسْمِ اللهِ، فِإنْ نَسِیَ فِی أَوَلِهِ فَلْیَقُلْ: بِسْمِ اللهِ فِیْ أَوَّلِهِ وَآخِرِهِ))[1].

(هرگاه، یکى از شما خواست غذا بخورد (بِسْمِ اللهِ) بگوید، و اگر در اول غذا خوردن فراموش کرد بگوید: (بِسْمِ اللهِ فِیْ أَوَّلِهِ وَآخِرِهِ).

179/2 هرگاه خداوند به کسى طعامى عطا نمود بگود: ((اللَّهُمَّ بَارِکْ لَنَا فِیْهِ وَأَطْعِمْنَا خَیْراً مِنْهُ)). (بار الها! این غذا را براى ما با برکت بگردان و بهتر از آن به ما عطا فرما).

و هر وقت خداوند به کسى شیر عطا نمود بگوید: ((اللَّهُمَّ بَارِکْ لَنَا فِیْهِ وَزِدْنَا مِنْهُ))[2].

(بار الها! این شیر را براى ما با برکت بگردان و آن را بیفزاى).

 

«70» دعای پایان غذا

180/1 ((الْحَمْدُ ِللهِ الَّذِیْ أَطْعَمَنِیْ هَذَا وَرَزَقَنِیْهِ، مِنْ غَیْرِ حَوْلٍ مِنِّیْ وَلاَ قُوَّةٍ))[3].

(سپاس خداى را که این غذا را به من خورانید بدون اینکه من قدرت و توانى داشته باشم).

181/2 ((الْحَمْدُ ِللهِ حَمْدًا کَثِیْرًا طَیِّباً مُبَارَکًا فِیْهِ غَیْر ]مَکْفِیٍّ وَلاَ[ مُوَدَّعٍ، وَلاَ مُسْتَغْنًى عَنْهُ رَبَّناَ))[4].

(ستایش بسیار زیاد، پاکیزه و مبارک، خدایى را که بى نیاز است و درخواست از او همیشه ادامه دارد، و همه به او نیازمندند، پروردگارا! ستایش مان را قبول فرما).

 


[1] أبو داود 3/347، والترمذی 4/288، ونگا: صحیح الترمذی2/167.

[2] الترمذی 5/506، ونگا: صحیح الترمذی3/158.

[3] أصحاب السنن بجز النسائی، ونگا: صحیح الترمذی 3/159.

[4] البخاری 6/214، والترمذی با همین لفظ 5/507.