بەرواری بڵاوکردنەوە: ٢٠١١/٠۴/٠۶

 

پرسیار:ئەمەوێ بزانم حوکمى کردارى جنسى لەگەڵ خێزانى خۆت لە دواوە چى یە ؟ تکایە بە جوانى ڕوونى بکەنەوە بۆم. لەگەڵ ڕێزدا

 

وەڵام:بەناوى خواى بەخشندەو میهرەبان

جووت بوون لەگەڵ ژنـــدا لە کۆمەوە (اتیان الـمرأة فـی دُبرها) !!!

* چەند بەڵگەیەک بۆ سەلماندنی حەرامێتی (جووت بوون لەگەڵ ژنـــدا لە کۆمەوە کونی دواوە !) لە ئیسلامدا

1 ـ عن جابر (رضی الله عنه) قال: کانت الیهود تقول: إذا أتى الرجل امرأته من دبرها فی قُبُلِـها کان الولد أحول، فنـزلت: [نِسَآؤُکُمْ حَرْثٌ لَّکُمْ فَأْتُواْ حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ] ، فقال رسول الله (صلى الله علیه وسلم): ((مقبلة ومدبرة إذا کان ذلک فی الفرج)).

واتە: جوولەکەکان (یەهودیەکان) دەیانووت: ئەگەر پیاو بچێتە لای ژنەکەی لە دواوە و لە جێگای پێشەوە (واتە لە پاشەوە دەچێتە لای بەڵام لە ڕێگای مناڵدانەوە) ئەوا منداڵەکەی چاو خێل دەردەچێت، بە هۆی ئەمەوە ئەم ئایەتە دابەزی: [ ژنەکانتان جێگای تۆو چاندنی ئێوەن جا ئێوەش بچنە لای جێگای تۆوەکانتان بە هەرچی شێوازێک خۆتان ئارەزووی دەکەن ] ، بۆیە پێغەمبەری خوا (صلى الله علیه وسلم) فەرمووی: واتە: لە ڕووی پێشەوە و داوەوە ئەگەر ئەمە لە عەورەتى یەوە بوو.

2 ـ وعن ابن عباس (رضی الله عنه) قال: (کان هذا الحی من الأنصار وهم أهل وثن، مع هذا الحی من یهود، وهم أهل کتاب، وکانوا یرون لهم فضلا علیهم فی العلم، فکانوا یقتدون بکثیر من فعلهم، وکان من أمر أهل الکتاب أن لا یأتوا النساء إلا على حرف (أی: على جانب. نهایة.)، وذلک أستر ما تکون المرأة، فکان هذا الحی من الأنصار قد أخذوا بذلک من فعلهم، وکان هذا الحی من قریش یشرحون النساء شرحا (قال فی لسان العرب (2 / 498): (قال ابن عباس کان أهل الکتاب لا یأتون نساءهم إلا على حرف وکان هذا الحی من قریش یشرحون النساء شرحا)) شرح جاریته إذا وطئها نائمة على قفاها).) منکرا، ویتلذذون منهن مقبلات ومدبرات ومستلقیات، فلما قدم المهاجرون المدینة، تزوج رجل منهم امرأة من الأنصار، فذهب یصنع بها ذلک، فأنکرته علیه، وقالت: إنما کنا نؤتى على حرف، فاصنع ذلک وإلا فاجتنبنی، حتى شری أمرها، فبلغ ذلک رسول الله (صلى الله علیه وسلم)، فأنزل الله عز وجل: [ نِسَآؤُکُمْ حَرْثٌ لَّکُمْ فَأْتُواْ حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ ] أی: مقبلات ومدبرات ومستلقیات، یعنی بذلک موضع الولد.(أخرجه أبو داود والحاکم، والبیهقی، والواحدی فی الأسباب والخطابی فی غریب الحدیث، وسنده حسن، وصححه الحاکم على شرط مسلم ووافقه الذهبی وله عند الطبرانی طریق آخر مختصر. وله شاهد من حدیث ابن عمر نحوه. أخرجه النسائی فی العشرة بسند صحیح.).

واتە: جاران خەڵکی ئەم گەڕەکە لە (ئەنصارى یەکانی مەدینە) کە بت پەرست بوون، لەگەڵ خەڵکی ئەم گەڕەکە لە جوولەکەکان (یەهودیەکان) کە خاوەنی (کتێب) بوون، لە بەر ئەمە بۆچوونیان وابوو کەوا جوولەکەکان فەزڵ و چاکەیان هەیە بە سەریانەوە لە زانست و شارەزاییدا، بە هۆی ئەمەوە لاسایی زۆرێک لە کردارەکانیانیان دەکردوە و چاویان لێیان دەکرد، وە بەشێک لە حاڵی (ئەهلی کتێب / جوولەکە) بریتی بوو لەوەی کە نەدەڕۆیشتنە لای ژن ئیللا بە لاوە نەبێت، وە ئەمەش داپشراوترین شێوە بوو بۆ ئافرەت، بۆیە خەڵکی ئەم گەڕەکەی ئەنصارى یەکان ئەم شێوازەی چوونە لای ژنیان لە کردەوەی جوولەکەکانەوە وەرگرتبوو، بەڵام خەڵکی ئەم گەڕەکەی (قورەیشى یەکانی مەککە) دەچوونە لای ژن بە هەڵاژیانەوە لە سەر پشت، وە خۆشی و لەزەتیان لێیان دەبینی لە پێشەوە و لە پاشەوە و بە هەڵاژیانەوە، بەڵام کاتێک کۆچکارەکانی مەککە روویان کردە مەدینە پیاوێکیان ژنێکی لە ئەنصارى یەکان هێنا و بوو بە هاوسەری، ئەنجا ڕۆیشت وەک شێوازی خەڵکی مەککە لە گەڵیدا جووت ببێت، بۆیە ژنەکەی ئەمەی لێ قەبوو‌ڵ نەکرد و ئینکاری کرد و فەرمووی: ئێمە پیاو لە لاوە دێتە لامان، بۆیە تۆیش بەو شێوازە وەرە لام ئەگینا لێم دوور بکەرەوە، تاوەکو ئەمە گەورە بووەوە و ئەنجا گەیشت بە پێغەمبەری خوا (صلى الله علیه وسلم)، جا بە هۆی ئەمەوە ئەم ئایەتە دابەزی: [ژنەکانتان جێگای تۆو چاندنی ئێوەن جا ئێوەش بچنە لای جێگای تۆوەکانتان بە هەرچی شێوازێک خۆتان ئارەزووی دەکەن] واتە: لە پێشەوە و لە پاشەوە و بە هەڵاژیانەوە، مەبەستیشی بەمە ئەوەیە کە لە جێگای منداڵەوە بچێتە لای.

3 ـ عن ابن عباس (رضی الله عنه) قال: (جاء عمر بن الخطاب إلى رسول الله (صلى الله علیه وسلم) فقال: یا رسول الله هلکت. قال: وما الذی أهلکک ؟ قال: حولت رحلی(کنى برحله عن زوجته، أراد بها غشیانها فی قبلها من جهة ظهرها، لأن الـمُجماع یعلو المرأة ویرکبها مما یلی وجهها، فحیث رکبها من جهة ظهرها کنا عنه بتحویل رحله، إما أن یرید به المنـزل والمأوى، وإما أن یرید به الرحل الذی ترکب علیه الإبل، وهو الکور. نهایة.) اللیلة، فلم یرد علیه شیئا، فأوحی إلى رسول الله (صلى الله علیه وسلم) هذه الآیة: [ نِسَآؤُکُمْ حَرْثٌ لَّکُمْ فَأْتُواْ حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ ] ، یقول: أقبل وأدبر، واتقِ الدبر والحیضة (رواه النسائی فی العشرة، والترمذی، وابن أبی حاتم، والطبرانی، والواحدی بسند حسن وحسنه الترمذی.).

واتە: (ئیمامی عومەر رضی الله عنه) هات بۆ لای پێغەمبەری خوا (صلى الله علیه وسلم) و ووتی: ئەی پێغەمبەری خوا تیاچووم، پێغەمبەریش (صلى الله علیه وسلم) فەرمووی: ئەو شتە چى یە کە لەناوی بردوویت ؟ ووتی: ئەم شەو جێگای دانیشتنەکەم هەڵەودیوکرد (واتە: لە دواوە لە شوێنی مناڵدانەوە چوومە لای خێزانەکەم)، پێغەمبەریش(صلى الله علیه وسلم) بە هیچ شتێک وەڵامی نەدایەوە، ئەنجا ئەم ئایەتە هاتە خوارەوە بۆ پێغەمبەری خوا (صلى الله علیه وسلم): [ژنەکانتان جێگای تۆو چاندنی ئێوەن جا ئێوەش بچنە لای جێگای تۆوەکانتان بە هەرچی شێوازێک خۆتان ئارەزووی دەکەن ] دەفەرموێت: لە پێشەوە و لە دواوە، وە خۆپارێزی بکە لە کونی دواوە و هەروەها لە کاتی حەیز و بێ نوێژیدا.

4 ـ عن خزیمة بن ثابت (رضی الله عنه): أن رجلا سأل النبی (صلى الله علیه وسلم) عن إتیان النساء فی أدبارهن، أو إتیان الرجل امرأته فی دبرها ؟ فقال النبی (صلى الله علیه وسلم): حلال. فلما ولى الرجل دعاه، أو أمر به فدعی، فقال: کیف قلت ؟ فی أی الخربتین، أوفی الخرزتین، أو فی أی الخصفتین(یعنی: فی أی الثقبین، والألفاظ الثلاثة بمعنى واحد کما فی النهایة.) ؟ أمن دبرها فی قبلها ؟ فنعم، أم من دبرها فی دبرها ؟ فلا، فإن الله لا یستحی من الحق، لا تأتوا النساء فی أدبارهن (رواه الشافعی وقواه، وعنه البیهقی، والدارمی، والطحاوی، والخطابی فی غریب الحدیث، وسنده صحیح کما قال ابن الملقن فی الخلاصة، وعله عن دالنسائی فی العشرة والطحاوی والبیهقی وابن عساکر طرق أخر، أحدها جید کما قال المنذری، وصححه ابن حبان، وابن حزم، ووافقهما الحافظ فی الفتح.).

واتە: پیاوێک پرسیاری کرد لە پێغەمبەری خوا (صلى الله علیه وسلم) سەبارەت بە چوونە لای ژن لە دواوە، پێغەمبەریش (صلى الله علیه وسلم) فەرمووی: حەڵاڵە. کاتێک پیاوەکە ڕۆیشت پێغەمبەر (صلى الله علیه وسلم) بانگی کردەوە یان فەرمانی کرد بە بانگ کردنەوەی و بانگ کرا، ئەنجا فەرمووی: چۆنت ووت ؟ لە کام لە دوو کونەکانەوە ؟ ئایا لە دواوە و لە ڕێگای پێشەوە ؟ ئەوا ئەمە دەبێت و دروستە، یان لە دواوە و لە کۆمەوە (واتە لە کونی دواوە) ؟ ئەوا ئەمە نابێت دروست نى یە، چونکە خوا لە حەق شەرم ناکات، نەچنە لای ژن لە کونی دواوە واتە: لە کۆمەوە.

5 ـ [ لا ینظر الله إلى رجل یأتی امرأته فی دبرها ] (أخرجه النسائی فی العشرة، والترمذی، وابن حبانمن حدیث ابن عباس وسنده حسن، وحسنه الترمذی، وصححه ابن راهویه کما فی مسائل المروزی، وله طریق آخر عند ابن الجارود بسند جید، وقواه ابن دقیق العید، والنسائی، وابن عساکر، وأحمد، من حدیث أبی هریرة.).

واتە: خوا ـ لە تووڕەییدا ـ سەیری پیاوێک ناکات کەوا لە کونی دواوە بچێتە لای ژنەکەی.

6 ـ [ ملعون من یأتی النساء فی محاشهن. یعنی: أدبارهن. (أخرجه ابن عدی من حدیث عقبة بن عامر بسند حسن، وهو من روایة ابن وهب عن ابن لهیعة، وله شاهد من حدیث أبی هریرة مرفوعا به. أخرجه أبو داود، وأحمد.).

واتە: لەعنەت و نەفرەت لێکراوە ئەو کەسەی بچێتە لای ژن لە کۆمەوە، واتە: لە کونی دواوە.

7 ـ [ من أتى حائضا، أو امرأة فی دبرها، أو کاهنا فصدقه بما یقول فقد کفر بما أنزل على محمد ] (أخرجه أصحاب السنن الأربعة إلا النسائی، فرواه فی العشرة، والدارمی، وأحمد واللفظ له والضیاء فی المختارة من حدیث أبی أبی هریرة وسنده صحیح کما بینته فی نقد التاج. وروى النسائی، وابن بطة فی الإبانة عن طاوس قال: سئل ابن عباس عن الذی یأتی امرأته فی دبرها ؟ فقال: هذا یسألنی عن الکفر ؟ وسنده صحیح، وعن أبی هریرة نحوه بسند فیه ضعف. وقال الذهبی فی سیر أعلام النبلاء: قد تیقنا بطرق لا محید عنها نهی النبی صلى الله علیه وسلم عن أدبار النساء وجزمنا بتحریمه، ولی فی ذلک مصنف کبیر.).

واتە: هەر کەسێک بچێتە لای ژنەکەی لە کاتی حەیزدا، یان لە کونی دواوە، یان بچێت بۆ لای جادووبازێک و قسەکەی بە ڕاست بخاتەوە، ئەوا کوفری کردووە و بێ باوەڕ بووە بەوەی کە دابەزیوەتە سەر محمد (صلى الله علیه وسلم).

ئەمانە حەوت فەرموودەی پێغەمبەری خوا بوون (صلى الله علیه وسلم)، کەوا باسی دوو شتی لەخۆ گرتبوو:

یەکەم: ڕوونکردنەوەی شێوەی چوونە لای ژن لە جێگای مناڵبوونەوە (الفرج) چ بە هەڵاژیانەوە بێت لە سەر پشت (مُستلقیات) یان لە پێشەوە بێت (مُقبلات) یان لە پاشەوە بێت (مُدبرات) یان بە لاوە بێت (على جَنب) یان بەهەرچ شێوەیەک کە پیاو و ژن خۆیان ئارەزوویان لێبێت بەڵام بە مەرجێک لە مناڵدانەوە بێت کە جێگای تۆوناشتنە وەک لە ئایەتەکەدا فەرموویەتی: [ نِسَآؤُکُمْ حَرْثٌ لَّکُمْ فَأْتُواْ حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ ] أی: مقبلات ومدبرات ومستلقیات، یعنی بذلک موضع الولد، واتە: [ ژنەکانتان جێگای تۆو چاندنی ئێوەن جا ئێوەش بچنە لای جێگای تۆوەکانتان بە هەرچی شێوازێک خۆتان ئارەزووی دەکەن ] واتە: لە پێشەوە و لە پاشەوە و بە هەڵاژیانەوە، مەبەستیشی بەمەش ئەوەیە کە لە جێگای منداڵەوە بچێتە لای.

دووەم: ڕوونکردنەوە و ئاشکرا کردنی حەرامێتی چوونە لای ژن لە کۆمەوە (واتە لە کونی دواوە)، بەڵکو خوا سەیری ئەو کەسانە ناکات کە لە (کۆم و کونی دواوە) دەچنە لای ژن و بەر لەعنەت و نەفرەتی خوا دەکەون و ئەو کردارەشیان بە کوفر و بێ باوەڕی لە سەر دەژمێردرێت.. چونکە (کۆم و کونی دواوە) جێگای دەرچوونی پیسى یە لە لەش نەک جێگای وەچەخستنەوە و جووت بوون و لەزەت بینین !!!

لەلایەن مامۆستا (محمد عبد الرحمن) ەوە وەڵام دراوەتەوە